دوم : بحث قرآنى و حديثى گسترده‌اى درباره مدارا ، به‌عنوان صفتى پسنديده براى مسلمانان و كيفيت ارتباط آنان با ديگران وجود دارد كه در اين‌جا فرصتى نيست تا به تفصيل به آن بپردازيم . سوم : بزرگان ، سران و ائمه مذاهب ، در كنار يكديگر مىزيستند و نزد همديگر درس مىخواندند و هر كدام از ايشان به دوران شاگردى نزد ديگرى ، افتخار مىكردند ، هم‌چنان‌كه آنان هرگز ادعاى داشتن انحصارى حقيقت را نمىكردند ، حال آن كه برخى پيروان آنان را مىبينيم كه حتى از تفاهم با ديگران نيز اجتناب مىورزند . چهارم : ما شاهد حركت تقريب مذاهب در دهه چهل ( ميلادى ) در الازهر بوده‌ايم كه بزرگان و علماى گرانقدرى در آن شركت داشتند - كه جملگى از علماى بزگوار سنى و شيعه بودند كه پرچم تقريب را برافراشتند و در اين راه گام برداشتند - آيا مىتوان گفت كه شبهه‌هاى ياد شده كه برخى از آنها ريشه‌اى هم هستند ، از ديد آنها پنهان بوده است ؟ مرحوم شيخ محمد محمدمدنى ، گام ارزنده‌اى را با تدريس فقه شيعه اماميه و زيديه در بزرگ‌ترين دانشكده الازهر برداشت . در همان ايام دانشمندان ايران نيز با وارد كردن فقه اهل سنت در دانشكده معقول و منقول دانشگاه تهران گامى همسو با الازهر برداشتند . پنجم : حركت تقريب امروز پيشرفت گسترده و پذيرش همگانى شايسته‌اى داشته است . بهترين شاهد اين مدعا ، اقدام بزرگ‌ترين مجمع فقهى يعنى مجمع فقه اسلامى جده ، در ايجاد واحدى به نام « شعبة